Брой 6, 2008 г.
Търсене в сайта:
 
Вход за потребители:
Име:   
Парола:   

  


НОВО!

НОВО!


Новия Брой

  Четиво за държавници

  ВМОРО-ВМРО /1893-2008/. Себугарска епопеJа и мачеништво

Христо МИХАЙЛОВ - гр. Прилеп


Веднаж после злокобното решение на фамозниот Берлински конгрес от м. jули во знаменитата 1878 г., за бугарското население во самата Македониjа беше повеке от jасно, дека за скоро време нема да настапи никаква промена во неговата робска положба. Според силата на природниот инстинкт за самозачувуване патриотско возпитаната букарска екзархийска интелигенциjа го пронаjдува единствениот изход от тежката ситуациjа преку создаване на илегално движене во кървавата борба против вековниот турски неприjател. Но не е само тоа единственото сообразуване, зашто во внатрешноста на Македониjа от север и от jуг се активизира туѓа пропаганда, коjашто се домогнува да го промени етничкиот карактер на местното бугарско население како сръбско и гръчко. И сето тоа ги мотивира во найголема мерка нуждите от создаване на организиран отпор во заштита на етничките права на македонските бугари. Идеjата за создаване на една револуционерна организациjа и движене, како што е известно, се зародува во средината на патриотски настроениот дел от младата бугарска интелигенциjа во Македониjа. После полагането на нейзините основи во краjот на знаменитата 1893 г., во Солун неjзините создатели се впуштиjа да бараат свои привързаници, коишто да jа оглават таа организациjа и да jа доразвиjат. Дейноста на таа организациjа, со неjзиниот чисто бугарски карактер е непрекинато обjект на политички инсинуации и научни спорови, ги провоцира и активизира дипломатските атаки на тогашните Велики сили. Основателите и раководителите на
ВМОРО сами jа подцъртуваат историйската приемственост во двете основни етапи на бугарската национална револуциjа, дебело изтакнувайки, дека идейната база връз коjашто се изградува тактиката и програмата на ослободителното движене во Македониjа и Одринско после Берлинскиот конгрес 1878 г., всушност си е само политичкото наследство на Бугарското возродуване, пронаjдувайки своjа висша синтеза во Проекто-уставот /"Наредата..."/ на Васил Левски и програмските документи на БРЦК от 1872 година. От 1885 г., па се до 1911 г., прашането за Македониjа и Одринско се заклучува во прилагането на чл. 23 от Берлинскиот договор, со койшто Великите сили им даваат автономно управуване на тие области нешто слично автономиjата на Източна Румелиjа. И точно за таа автономиjа се бореше ВМОРО, сите тогашни бугарски влади, бугарската църковна Eкзархиjа и Върховниот македоно-одрински комитет. Во 1911 г., младотурците се обидоа да заселат во Македониjа дури 1 млион турци и да прогонат исто толку ако не и повеке етнички бугари, сакайки да го променат националниот облик на областа. И токму затоа от таа година до 1919-та ВМРО и бугарските държавни раководители jа изоставиjа идеjата за автономиjата како етапа во обштобугарското обединуване и го возпримиjа патот на военните усилиjа за директно ослободуване на Македониjа и неjзината родена сестра Одринско!! Новите услови, создадени во резултат от избувнуването на Първата светска война, наличието на воено изкуство от предишните Балкански войни и на нови бежанци от Македониjа во слободна Бугариjа налагаат и нови форми на вооружената борба, водена от ВМОРО против сръбските и гръцките поробители.

Веднаж после злокобното решение на фамозниот Берлински конгрес от м. jули во знаменитата 1878 г., за бугарското население во самата Македониjа беше повеке от jасно, дека за скоро време нема да настапи никаква промена во неговата робска положба. Според силата на природниот инстинкт за самозачувуване патриотско возпитаната букарска екзархийска интелигенциjа го пронаjдува единствениот изход от тежката ситуациjа преку создаване на илегално движене во кървавата борба против вековниот турски неприjател. Но не е само тоа единственото сообразуване, зашто во внатрешноста на Македониjа от север и от jуг се активизира туѓа пропаганда, коjашто се домогнува да го промени етничкиот карактер на местното бугарско население како сръбско и гръчко. И сето тоа ги мотивира во найголема мерка нуждите от создаване на организиран отпор во заштита на етничките права на македонските бугари. Идеjата за создаване на една револуционерна организациjа и движене, како што е известно, се зародува во средината на патриотски настроениот дел от младата бугарска интелигенциjа во Македониjа. После полагането на нейзините основи во краjот на знаменитата 1893 г., во Солун неjзините создатели се впуштиjа да бараат свои привързаници, коишто да jа оглават таа организациjа и да jа доразвиjат. Дейноста на таа организациjа, со неjзиниот чисто бугарски карактер е непрекинато обjект на политички инсинуации и научни спорови, ги провоцира и активизира дипломатските атаки на тогашните Велики сили. Основателите и раководителите на ВМОРО сами jа подцъртуваат историйската приемственост во двете основни етапи на бугарската национална револуциjа, дебело изтакнувайки, дека идейната база връз коjашто се изградува тактиката и програмата на ослободителното движене во Македониjа и Одринско после Берлинскиот конгрес 1878 г., всушност си е само политичкото наследство на Бугарското возродуване, пронаjдувайки своjа висша синтеза во Проекто-уставот /"Наредата..."/ на Васил Левски и програмските документи на БРЦК от 1872 година. От 1885 г., па се до 1911 г., прашането за Македониjа и Одринско се заклучува во прилагането на чл. 23 от Берлинскиот договор, со койшто Великите сили им даваат автономно управуване на тие области нешто слично автономиjата на Източна Румелиjа. И точно за таа автономиjа се бореше ВМОРО, сите тогашни бугарски влади, бугарската църковна Eкзархиjа и Върховниот македоно-одрински комитет. Во 1911 г., младотурците се обидоа да заселат во Македониjа дури 1 млион турци и да прогонат исто толку ако не и повеке етнички бугари, сакайки да го променат националниот облик на областа. И токму затоа от таа година до 1919-та ВМРО и бугарските държавни раководители jа изоставиjа идеjата за автономиjата како етапа во обштобугарското обединуване и го возпримиjа патот на военните усилиjа за директно ослободуване на Македониjа и неjзината родена сестра Одринско!! Новите услови, создадени во резултат от избувнуването на Първата светска война, наличието на воено изкуство от предишните Балкански войни и на нови бежанци от Македониjа во слободна Бугариjа налагаат и нови форми на вооружената борба, водена от ВМОРО против сръбските и гръцките поробители.
Твърдина на бугарштината

Во преломната 1919 г., имйки ги во предвид принципите, залегнати во 14-те точки на американскиот председател Вилсон, дека спорните пршаньа ќе се решаваат на национална база, тогашното ВМРО на корифеjот Тодор Александров недвосмислено посака присоединуване на географската област Македониjа кон матицата Бугариjа. Оттогаш до 1941 г., после откако великте сили и той пат не ги удовлетвориjа бараната на македонските бугари и jа разделиjа жална Македониjа меѓу Сърбиjа и Гърциjа, ВМРО и сите бугарски национални организации отново jа издигнаа лозинката за Автономиjа на Македониjа. Епилогот на македонското ослободително движение настапува во злосреќната 1934 г., кога владата во Софиjа на чело со Кимон Георгиев во името на неjзините политички стремежи за добри взаемни относи со кралска Jугославиjа и Франциjа jа пожъртвува ВМРО - една мошне популарна организациjа со 40-годишна дейност, а скоро истовременно Коминтерната от Москва jа налага измислената теза за некаква си таму "македонска нациjа"!!! Изоставени от официjалните власти во царска Бугариjа, лишени от подкрепата на разтурената ВМРО и атакувани двострано от Белград и комунистичкото движение /БКП и КПJ/ со сърбомакедоничката идеологиjа, за бугарите во Македониjа настапиjа тежки денови за запазуване на нивниот родов корен и етничко самочувство. От 1941 г. до 1944 г., буквално сите дейци на ВМРО и националноослободителните организации от различните течениjа го возпримиjа соединуването на Македониjа со майка Бугариjа како найправилното разрешение на горливото македонско прашане.

От 1944 г. до наши дни ВМРО се бори за вистинска независност на Р. Македониjа и за официjално признаване на исконската бугарска народност во Вардарска и Беломорска Македониjа! Краjот на Втората светска война отново во Вардарскиот край го донесе сръбскиот окупатор, овой пат со два лукави соjузници: македонизмот и болшевизмот. Обjавена беше тотална война против секоjа и найневина бугарска проjава на македонското население, кога со бич и меч во душите на наймалку две поколениjа беше насадуван наjверниот соjузник на Белград - сърбомакедонизмот. Илjадниците бегалци во Бугариjа не само што со ништо не можеа практично да помогнат во отпорот против натрапениот антибугарски сърбокомунизам и македонизам, но и тие самите беа подложени на тежки психо-физички изпити и дадоа стотици жертви во борбата против бугарските комунистички соjузници на Белград и Скопие. Официjална комунистичка Бугариjа не само што не jа презеде заштитата на бугарштината покрай Вардарот, ами се соjузи со новите поробители во создаването на изкуствената "македонска нациjа", изфабрикувана во Москва. Сега суштествува Р. Македониjа или БJРМ /за найновото име ќе почекаме/ коjашто Р. Бугариjа първа, во светот jа призна, силно радувайки се на неjзиното поjавуване и правейки се што е возможно за неjзиното мегународно закрепнуване и стабилизиране. Но Вардарска Македониjа се покажа болна, зашто сърбомакедонизмот нанесол тежки рани връз душите на народот. Со тотална фалсификациjа на ноторните историйски факти, со политиката на морална поквареност, на предавства и средствата на целиот jугокомунистички арсенал /душата на доста помлади македонци е исквернавена, заболена и озлочестена, царувайки душевна наказа каj многу от нив. Гнасните сърбокомунистички измишлотини се обидоа /тоа и понатаму го прават/ да го извадат бугарскиот корен на ВМОРО, той штит за бугарштината и меч за поробителите! Мръсотиите им стигнаа дури дотаму, што направо ги измениjа основните цели и приоритети на организациjата. Таа спрема нив не била создадена да се бори против турските поробители и сръбските пропагандисти и покасно окупатори, ами само против "бугарскиот върховизам". Тука подлоста соперничи на просташтината и цинизмот, оти целиот културен свет во продолжение на еден век и кусурот беше и е свидетел на бугарската епопеjа, наречена ВМРО.

Никогаш "македонското прашане" не било така тежко за найсетнешно решаване и усложнето, како во наши дни, кога бавно соживува бугарското национално сознание во Р. Македониjа, и истовремено се прават смешни опити да се пренесе заразата на сръбско-античкиот македонизам насред бугарите во Пиринска Македониjа, дури и мегу бройната македонска емиграциjа на тлото во Бугариjа?! Што станува во ХХI век со политичките и културните права на местните вардарски бугари, на наследниците, коишто jа создадоа БМРОК-ВМОРО-ВМРО запишувайки jа со собствената си кръв найсветлата страница от неjзината историjа? Во Р.Македониjа коjашто вербално чука на портите на ЕС и НАТО пактот продолжува варварски да се извратува бугарскиот jазик и идитотски да се фалсификува бугарската историjа, за заштита на основните човечки права и слободи, и кога дури сърбомакедонистички политички партии и организации штедро финансийски подпомагани от тайните скопски служби безсрамно си ги присвоjуваат чисто бугарските имина на ВМРО и на Илинден!!! Може ли да се прими за нормално и човечки, сите документи на ВМРО да се преведваат от бугарски jазик, на некаков си таму jако сърбизран "македонски jазик" и истите тие да се представуваат пред неупатените како за божем "оригинални". Дури и призивот на Главниот штаб на востаниците во Македониjа во знаменитата 1903 г., е напишан на книжевен бугарски jазик и на официjален правопис, но тоа не им попречува на скопските сърбомакедонисти да создаваат антибугарски организации со пресветото име на Илинден. Впрочем со своето суштествуване ВМРО е неоспорлив носител на духот и традициите на бугарското национално ослободително движение, и е природен и непомирлив одрекнувач и изобличител на македонизмот како таков. Тоа добро би требало да го запомнат и знаат сегашниве политичари и квазиисторичари во Скопие, коишто преку помпезни прослави по повод 115-годишнината на ВМРО посакаа да се легитимираат. Зашто сепак има нешто, коешто никогаш не им принадлежело и нема да им припаѓа: историjата на найжестоко постраданата за зачувуване на бугарштината организациjа - ВМРО! Денес во една отново сложена и спротивставена меѓународна обстановка, ВМРО, прифакайки го знамето на борбата, действува за найсетнешно преодолуване на тежките порази нанесени от погубната ролjа на македонизмот и за постигнуване на толку посакуваното единство на бугарската нациjа. Сите нешта покажуваат, дека и историйски погледнато, и биолошки не е возможно разделуването на Македониjа от Бугариjа и на Бугариjа от Македониjа! Jубилеjната годишнина от создаването на ВМРО е уште и чудесен повод да се вратиме назад во годините, да сведиме глава и да се преклониме пред паметта на сите оние славни мажи, коишто го поставиjа и почетокот на таа чисто бугарска организациjа.

Преку своите свежи идеи, програми и револуционерна дейност ВМРО го сведува до минимум сръбското духовно влиjание и не само што ги спасува младите македонски бугари от тотална асимилациjа, но ги возпитува и во дух на здрав, просветен бугарски патриотизам, со коешто македонската интелигенциjа успешно си jа исполнува поставената и найвисока национална задача. Така преку неjзината многустрана родолюбива дейност ВМРО на Тодор Александров и Иван Михайлов jа спаси бугарштината во Македониjа во периодот 1919-1941 г., държейки го отворено "македонското прашане" пред светското обштествено мнение и не дозволи да биде променет неговиот бугарски национален и политички карактер се до конечното ослободуване на Великден во 1941 г. Тоа нешто е неописливо, а тепърва ќе се проучува и изнесе во полнотиjа грандиозното дело на тогашното ВМРО за спасуването и величието на македонскиот бугарски народ покрай Вардарот и Егейот. Бугариjа не би можела да суштествува без светлите имина на Левски, Ботев, Даме, Гоце, Тодор, Ванчо и другите... оти народ койшто нема родова памет, нема ниту сигурна иднина. ВМРО е дел от таа бугарска национална памет-найтрагичната, найхеройската и можеби найтажната, но заедно со тоа и едно обетуване, дека народ, койшто во найтежките дни може да создава организации со таква жертвеност и со таква идейна моќ, никако не може да загине. И ако до вчера пиштолот и бомбата беа оружjето на ВМРО, денес политичката уметност, трезвеността на економско-политичките проценки ни разкриваат нови возможности, за да се реализира барем дел от свештените бугарски идеали на ВМРО. Сегашна Р. Македониjа е условно кажано отделна държава, дозирано да кажеме колку е независна, што е дискутабилно, зашто е се уште под многу сръбско-гръцко влиjание от секаков вид. Но сепак таа си е отделна държава, надвор от оной конгломерат койшто се нарекуваше Сърбоjугославиjа, и како ли уште не.

Ако скопската политичка партиjа наречена ВМРО-ДПМНЕ държи барем малка до себе си и историйските традиции на Организациjата, сега е поставена пред нови задачи, коишто би требало да го осмислат повторно неjзиното наименуване. Таа е повикана от историjата, во внатрешността на Р. Македониjа да го поведе народот во борба за конечно премавнуване на моралното наследство на войнствениот сърбомакедонизам. Веќе не се нужни комитски чети, разорни бомби и динамит, ами гигантска битка за отстрануване на внедруваната от Лазо Колишевски, Михайло Апостолски, Блаже Коневич /ски/ и сличните на нив родоостапници духовна наказа. Всушност, бой за кревката душа на денешна Вардарска Македониjа, за тържеството на единствената историйска вистина, борба со пишано слово, перо и печат, во коjашто секоj еден от нас е повикан да биде едновременно и войник и лечител на сърбоманската заразна болест... Со търпение, со братска любов и со ноторните факти на историjата, зашто таа е и повелбата на новото време! ВМРО-ДПМНЕ е должна пред себе си и народот во Р. Македониjа да си jа осознае таа повелба и да си го изполни своjот историйски долг, бидейки таква беше и клетвата на ВМРО пред Македониjа! Наjпосле, сто и петнадесет годишните надчовечки усилиjа на бугарскиот екзархийски народ во Македониjа, сите кървави жертви и неимоверни страданьа, жертвоприносуваньата на илjадниците загинати во борбата за запазуване на нашата бугарска национална суштина нема да останат напразни...

Во спротивност, лесно би можело да се покаже дека сърбо/античкиот/ македонизам е штетен
/вреден/ за Р. Бугариjа, но запамтете добро... самоубииствен за самата Р. Македониjа, и колку што побързо тоа се разбере, толку подобро за сите нас тука...





Общи условия