Брой 3, 2007
Търсене в сайта:
 
Вход за потребители:
Име:   
Парола:   

  


НОВО!

НОВО!


Новия Брой

  Дискусия

  Тикви со корен от Живко АджиJа, СкопиJе


Дискусията “Македонската нация от науката до фанатизма”, продължава. В този брой поместваме памфлета на Живко Аджия от Скопие “Тикви со корен”, както и гледната точка на проф. Ото Кронщайнер от Австрия за излизане от безизходицата на т.нар. македонски език.

Различно от комшиските аджамиски етноси, ние македонците, покрай тоа што “Тито си го сакаме”, надалеку препознатливи преку Вардар и Булгар Морава /алиас Jужна М./, сме си афирмиран библиjски популус со оформен документ от историската матична книга на “ин витро” родените народи. Съштевремено от раjскиот небесен чардак не наблjудуваат душите на праведните нашенци, кои съчувствуваат со държавно-партиските политички гаjлиньа, потресениjа, възбуди, членства во НАТО и ЕУ и останалите ни емотивни приливи и отливи. Вероjатно и на грешниците от пеколската дестинациjа им е овъзможено повремено да “фърлат око” върху нашите проблеми со корупциjата, олигархиjата и спорот околу киднапираното ни име от страна на денешните фанариоти, кои безобразно го посвоиха биолошкиот ни татко, та не можеме нито скопското летиште да го кръстиме во негов спомен. Арам да им е!

От писаното не се бега. Сега не jадосват новите источни провокации со фалсификованиот дневник на основоположникот на македонцкиот народ, нациjа, език и идентитет, “другарjа Крста Петковик Мисирков”. Ако човекот не беше се родил, денес ние ке бехме тикви без корен, метеорити што блеснале на балканското небо и исчезнале безогледно. Но провокациите на душманите нема да успеjат, вероjатно ним не им е jасно со кого имаат работа /гъскино прегризваме без проблем/.

Страдалниците от адскиот амбиент, нашенците и чужденците, при секоj резил што ке ни се случи ликуваат, но са ревниви на редките ни успехи. Деновиве узнахме за еден интересен лаф-муабет на две супер грешни воено-престъпнички души:

- Виде ли куме Jозеф, каква перфектна антибългарска пропаганда блика от скопските медиумски врескала и драскала? – со восхит питал Хитлер.

- Jавол, меjн Фирер, очевидно не “шиjат” – му отговорил шефот на нацистичката пропаганда Jозеф Гебелс – Нашиот антисемитизам е ништожност во сравнение со скопската българофобиjа.

- Забележа ли на тринаести jануари на кеот на Вардар, всреде Скопиjе, какво карамболско претставление приредиха златните момчета? Събудиха спомените ми от славните времена на верните ми хитлерjугенди. Семето што го посеjах, еве никнало и во Македониjа. Бравос момчета, гордеjа се со вас!

- На кутриот куц Гебелс му се стъркала низ образ една носталгична сълза и тоj въздихнал од дното на безтелесната си душа. Вероjатно помислил “Блазе на младите перспективни неонацисти”, та възбудено повикал “Хаjл Хитлер унд унзере камарал Милосевиц!”

Тогаш, од съседниот раjски чардак /на облаци, разбира се/ се огласил анонимен праведник:

- Ех, да имаше барем двама съштински ВМРО-вци от нашето време, гамените ке минеха како свиньарскиот внук во Марсеj, или поне ке ги фърлеха во Вардар да го фаштат кръстот!

Велат че душата на Мисирков изгубила сън. Не е шега след хистеричниот транс на скопските медиумци, политици, интелектуалци, колумнисти, МАНУ-ковци и останалите сърбоносталгичари, одушевени от Груевско-Стефановото ставанье камен-темелник на кралевското “помориште” под Калето во цар Душаново “Скоплье”, да ги полие со студен туш откритието на Мисирковиот дневник во коj нештасниот Кръсте, без позволително от своjот биограф, старател и тутор Блаже, се потписал како македонски българин. Вероjатно се работи за ординарен фалсификатор. Во случаj да се открие че неговиот потпис е автентичен, веднага со ДНК анализа ке се испита мастилото со кое е написан дневникот и според наjновата “МАНУ-метода” ке се спореди со кръвта на премъжената внучка на Кръстевиот братовчед, коjа го носи презимето Мисиркова. Така ке се потвърди да во време на пишуванье на фамозниот дневник, неговиот автор имал 1.5 промили алкохол во кръвта. Со толку алкохолизиран организам, денес се случуваат и поголеми катастрофи от небулозното деклариранье на народностно съзнание, кое се движело во цик-цак посоки.

Всъшност, Кръстевите несоници започнале уште на 27 ноември 2003 година, кога во МАНУ се одържувала научна конференциjа, посветена на стогодишнината от обjавуваньето на гениалниот труд “За македонцките работи”, кои представльава алфа и омега на маедонската национална самобитност. Сите останали писаниjа на съштата тема са обикновено банална трева, коjа ниту изгладнелите волови не jа пасат. Тие дни Кръстевата душа око не склопила и покраj непрекъснатото четенье молитви /за пред спиенье, пред вечера, до вечера ит.н./ и безброи испиени седативни таблетки. Вероjатно во истото дередже се нашле и наjекспонираните наши историци и лингвисти, между кои и двамата Слагани /единиот на небо, другиот на земjа/.

Тържественото академично славенье го расипале две неотговорни индивидуи, рушители на магепснички фантасто-илузионистични сеанси. Едноставно тие биле божjи инаети, случаjно заталкани во ерудитна средина.

Ако три дена ти повтарат че си болен, ке одиш на лекар, но ако со години истото ти го велат, ке станеш хипохондрик. Прогресивната агитпроповска менажериjа, со несебичниот елан на инкубаторски професори, поети, писатели и слични апаратчици, на повоените генерации деноношно им влеваа стотици хектолитри знаниjа и кубици интуитивни мъгли от историски рефундиран карактер. Благодарение на тоj факт, денес, секоj македонски граганин знае че во десеттиот век владеел не българскиот ами македонскиот цар Самуил, дека братjата Миладинови во 1861 година издале збирка на македонски а не български народни песни, че основателите на ВМРО, илинденските въстаници како и почти целото христиjанско население имало македонско, а не българско национално съзнание, че сме народ кои носи потекло от античкото племе на Филип Втори и неговиот син, славниот Александар како и многу други 102 процентни историски вистини, забетонирани во нашите македонистички мозоци. Тоа не прави горди како мисирки /пуйки/.

И изведнаш, без пардон, како гром од ведро небо, треснаа двамата контраши, ноторно неизлечиви елементи. Ако случаjно през време на педесет годишнината от обjавуваньето на брошурката “За македонцките работи” се поjавеа искривувачи на историските вистини и се обидуваа да го дискредитираат опус Херкулеумот на гениjалецот Кръсте, ескрепсно со “марица” ке се намереа во Идризовскиот воспитно-поправителен университет, каде покраи останалите антидържавни елементи беа сместени и инаетите кои што jа саботираа колективизациjата на селото. Днес, такивите неотговорници jа злоупотребуjават добрината и търпението на “плурализмот”. Всепак устата им беше со индигнациjа запушена.

Академичната елита на социлаjдемократизираните комуньари и останалите ползувачи на Бранковската тридесет сребренична компензациjа, кои ги държат конците на куклениот театър “Марионете маседониен”, ни во кои случаj не беа шашардисани от еден малициозен чифт неуравновесени екстремисти, како што е самобендисаниот Катарджиев, оптоварен со халjуцинации че македонската нациjа се случила едвам пред Втората световна воина, или како некое таму инкогнитно анонимусче Терзиско, што буричкало по руски мемливи архиви, та намерило купишта писаници от дете гологазе, от маjка родено Кръстуле, Богум таксано креаторче на езици и нации. Никои што води сметка за своjата фотелjа, даже и за дървено триногалче, нема да се залаже по нивните фалсификации. Почнале да извлекуваат от Пандорината кутиjа клевети и лаги, како санстефанското Кръстуле кое се скарало со некой си Цвиич и му испратило абер “Македонците не са флотантна маса, тоест неоформено тесто, ами добро испечен български хлеб” /повремено Мисирков се занасjал, та лебот ке му загорел и загорчел и барал чаре во сръпцка фурна/. Денес, скоро цело столетие по испратениот Кръстев абер, внуците на Цвиич играат майтап со нашата свештена самобитност. Ни порачуваат че и самите не знаеме кои сме и щто сме, са фаштаме за Мисирков како слеп за стап, а той се игра со нас: ту сме българи, ту потомци на Филиповите македонци, ту славомакедонци, уште и жители на библиска земjа, ту поклонници на Тангра. Ни прогнозираат че сме на пат да исчезнеме како мефури от сапуница. Дано се сапонифицираат, да даде Господ!

Наjновата провокациjа со измислениот дневник jа прелеа чашата на нашето биволечко търпение. Нема белки да го оставиме самиот гениjалец да се брани от коварните негатори на осведочената ни самобитност. Ние, македонските македонисти спонтано рикнавме и ги ритнавме жестоките клевети, со кое нешто при помладите но и при некои постари генерации се предизвикаа ефекти на ураган, хидрогенска бомба, даже и цунами.

Како спасител испратен от дедо Господ се обади позеленетиот от jад “популарниот” колумнист Банов, кой не е во роднински връски со некогашниот бан на Вардарската бановина, без оглед на известни генетски сличности и други индикации. Памфлетчето му, во функциjа на Мисиркова апологетика, от коjа и самиот Кръсте би се засрамил, врие от супра стилизирани манири, што е аргумент повечко за високата култура, наследена от древната македонска цивилизациjа, коjа што Александар Велики jа ширел каj покорните народи на Африка и Азиjа. Така нашиот ерозит, со одбран речник иманентен на неговата фела, го повдигна Мисирков на вонвременски пиедестал, етикетирайки го “бугарашките” инаетчии како однародници, подопашници, тикви без корен, македонски гниди што се обидуваат да прераснат во български вошки, върховистички остатоци и ред други мизантропски бисери, кои в съшност представjават негов автопортрет. Медиjската му колешка Мирка, пак, срамежливо скромна по табиет, великодушно го оправдува големиот македонцки възрожденец за контрапродуктивниот му, евентуално фалсификуван потпис со български претзнак, тълкуваjки го скандалот како момент на инсуфициенциjа на духот, по аналогиjа на декларираниот благонадежден българин Колишевски, кой за да си спаси глава, му целунал рака на цар Борис Трети. Вероjатно рускиот цар jа барал главата на Кръсте, та горкиот Мисирков немаjки друго чаре се декларирал за българин, макар че не знаел за таков народ, ниту го разбирал българскиот език.

Държавниот архивар Зоран претърпе многу аперкати, плексуси и директи од загрижените македонцкисти. Арно му се прави, сам си е виновен, та нека носи модро, кога не седи мадро. Затоа во ТВ емисиjата “Глас народен”, госпожа Алапачова му постави директен въпрос “Ти бре, што си – българин или македонец, а?”, нешто кое асоцира на шлаканицата со коjа jа плеснал малката Васе Зойчева ученичка од Скопие сръпскиот престолонаследник Александар Караджорджевич, затоа што на неговиот въпрос “Шта си ти?”, отговорила “българка”. Зоран беше внимателен и не ризикуваше придружуванье кон тристоте хилjади невработени македонски граждани. На Тодоровски всепак му jа намери Ахиловата петица. В. Ефтов от ТВ емисиjата “Во центар”, кога докара дежурен “преставител” на идризовските жертви на комунизмот, инаку стопостотен македонист, коj каза че таткото на Зоран Тодоровски по вокациjа и служебна локациjа е бил подуправител на Идризовскиот затвор. Се е jасно, освен една дребност: синот е во спротивен шанец от таткото.

Едвам успеjахме флотантната маса да jа ориентираме во насока на магнетната компасна игла, никнаа некакви деструктивци и се зафанаа со ребългаризациjа. Не ли е тоа краjно безобразие од таквите ,срам да им е ?!

Март 2007 г.








Общи условия